Ik vind daar wat van...

Ik vind daar wat van...

Je kent het vast. Je zit in een vergadering en iemand reageert met de zin: ‘Ik vind daar wat van.’ De rest van de groep knijpt de billen samen en houdt de adem in. Want vaak volgt er iets op deze zin. Iets wat in de categorie ‘niet echt positief’ valt. Een greep uit de mogelijke vervolgen:

Het hele betoog

‘Ik vind daar wat van. Dit is al jaren een probleem, want vroeger gebeurde dit ook zo, en dat leidde tot dat en toen…’

De eerste mogelijkheid is dat de persoon een kritisch betoog gaat houden wat hij of zij vindt en waarom. Het liefst met voorbeelden van lang of korter geleden. Het oordeel is uitgesproken, wordt vervolgens tegengesproken door een ander en de rest van de groep haakt daarop aan of haakt volledig af.

Het afkappen

‘Ik merk dat ik hier eigenlijk wel wat van vind. Maar goed, ik wil ook niet te negatief zijn, dus ga maar door.’

De tweede mogelijkheid is dat de persoon zichzelf afkapt. Dát er iets wordt gevonden, wordt wel gezegd, maar wát dat is, is onduidelijk. Het ligt daarmee op tafel en tegelijkertijd bestaat het ook niet. Heel ingewikkeld voor de rest van de groep. Gaan we ernaar vragen en komt er mogelijk een waterval aan geklaag of kiezen we voor het gemakkelijke ‘wat niet weet, wat niet deert’?

De diepe frustratie

‘Daar vind ik dus echt wat van… en laten we eerlijk zijn, dit hele gesprek is totaal zinloos. Alles wat we doen verandert niets, niemand luistert ooit echt, en zelfs als iemand gelijk heeft, maakt het geen bal uit. Maar ga vooral door, ik houd mijn mond wel. Zoals altijd.’

De derde mogelijkheid is dat niet zozeer de inhoud ter discussie staat, maar een dieperliggende frustratie naar boven komt over hoe het gaat in de organisatie. Dit zorgt ervoor dat andere mensen geneigd zijn ook hun mond te houden en dat de energie als sneeuw voor de zon verdwijnt.

Ik heb nog nooit meegemaakt dat na de zin ‘Ik vind daar wat van’ een heel positief en waarderend vervolg kwam. Nog nooit.

De enthousiaste pitch

Neem nu eens een andere situatie in gedachte. Stel je voor dat je een pitch geeft omdat een bijzonder briljant idee hebt dat gaat bijdragen aan een hardnekkig probleem in je organisatie. Vol enthousiasme en overgave licht je toe wat je hebt bedacht en waarom het volgens jou verder uitgewerkt moet worden. En dan, dan kom je aan het eind van je pitch. Alles is er precies zo uitgekomen als je vooraf had bedacht, je ziet geïnteresseerde blikken van je publiek en vol zelfvertrouwen stel je deze vraag:

‘Wat vinden jullie ervan?’

Nou…wij vinden er wel wat van….

Onbewust is in onze breinen en in organisaties geslopen dat ‘iets vinden’ automatisch gevolgd wordt door iets negatiefs. Spanning, kritiek, oude frustratie en zelfs cynisme. Met de vraag ‘wat vinden jullie ervan?’ nodigen we dus ook onbewust het soort reactie uit dat we juist niet willen.

andere taal

Gelukkig is er ook goed nieuws. We kunnen namelijk met andere taal en met andere vragen ook andere reacties uitnodigen. Vervang de vraag ‘wat vinden jullie ervan?’ maar eens door:

– Wat spreekt jullie aan?

– Welke elementen uit mijn verhaal geven energie?

– Wat inspireert?

Met deze vragen verschuiven we het gesprek: van oordeel en kritiek naar aandacht en nieuwsgierigheid. We nodigen uit om te delen wat werkt, wat waardevol is, en waar we op kunnen bouwen. Het creëert ruimte. Ruimte waarin iets nieuws kan ontstaan.

Taal is krachtig. Woorden zijn krachtig. Als we bewuster worden hoe onze woorden doorwerken, kunnen we ook bewuster kiezen in ons taalgebruik.

Vind je wat van deze column, dan blijf je waarschijnlijk bij het oude. Spreekt het je aan, dan kun je vandaag al aan de slag met nieuwe taal. En dan zou het zomaar kunnen dat je andere gesprekken krijgt. Dat er andere energie en beweging ontstaat.

De (taal)keuze is aan jou.