Toen mijn carrière jaren geleden een andere wending nam richting het vakgebied van ziekteverzuim ging dat snel, maar niet ondoordacht. Na een eerste summercourse volgde een hbo-opleiding en een hele reeks workshops om thuis te raken in het domein van sociale wetgeving, bedrijfstakrichtlijnen en een heel nieuwe wereld aan mensen met uiteenlopende functies en taken.
Vastlopen
En dan verwachten we dat een zieke medewerker, zonder cursus, maar mét de bagage van ziek zijn in één keer feilloos de weg weet te vinden in de wereld van 1e en 2e spoor, van bedrijfsartsen en casemanagers, en alle bijbehorende rechten en plichten.
Een medewerker die ziek is, in een situatie die (anders dan een flinke griep) toekomstperspectieven verandert, heeft weerstand. Weerstand om die verandering te accepteren, en alle consequenties die dat met zich meebrengt. Niet verrassend dat niet alleen de zieke medewerker, maar ook andere betrokkenen vastlopen in die weerstand. Een weerstand die vervolgens gevoed wordt door onbegrip en onvermogen om te snappen wat er gebeurt.
Regie
Want er moet van alles gebeuren. De wet- en regelgeving rond verzuim is nogal uitgebreid. Werkgevers en werknemers moeten van alles, en mogen soms niets. Er moeten probleemanalyses en plannen van aanpak worden gemaakt, maar die mogen niet te expliciet zijn in hun medische termen. Allerlei mensen in verschillende functies hebben een rol in het hele proces en bemoeien zich met wat er met de zieke medewerker moet gebeuren. Als deze nog ergens een idee van regie had, dan wordt dat wel vakkundig uit handen genomen.
Duiding van alle acties, betrokkenen, verplichtingen en rechten is op zo’n moment essentieel. Maar dan wel zonder de studie die de professional hiervoor heeft moeten volgen. Alleen degene die op het juiste moment de juiste duiding kan geven, kan de extra weerstand tegen al die onduidelijke verplichtingen wegnemen. Zodat er ruimte komt voor waar het eigenlijk om gaat: herstel en re-integratie.
Maar daar is de praktijk weerbarstig. Juist de mensen die het hele domein doorgronden, zijn vaak niet meer in staat om dat te vertalen in lekentaal. Hoe mooi is het dan dat er een persoon is die dit domein ervaren heeft als ‘zieke’ én het ook als vakkundig specialist van buiten kent.
Praktisch en behulpzaam
Amber Hackmann geeft in Volgende week ben ik er weer! een heldere uitleg van alle mogelijke onderwerpen waar een zieke medewerker mee te maken krijgt. Ze beschrijft het hele proces. Regels, verplichtingen, processen en consequenties passeren (onder andere) de revue, geduid vanuit het perspectief van de zieke medewerker. Ze doet dit menselijk en feitelijk, maar nadrukkelijk zonder de verschillende betrokkenen tegen elkaar op te zetten.
En daarmee is Volgende week ben ik er weer! niet alleen een uiterst praktisch en behulpzaam boek voor zieke medewerkers, maar ook bijzonder goed geschikt voor andere betrokkenen. Ofwel om zonder een hele studie te kunnen snappen wat er gebeurt, of om je als goed opgeleid professional te kunnen verplaatsen in het perspectief van het onderwerp van alle re-integratieperikelen.
Over Roy van den Anker
Roy van den Anker is specialist duurzaam samen werken bij Konnekst. Het is zijn missie om van Nederland het meest aantrekkelijke land te maken om te werken. Als adviseur en trainer helpt hij om organisaties te bouwen waar mensen het verschil maken.