Vandaag of morgen val ik door de mand

Pas op de dag van mijn afscheid ter gelegenheid van mijn pensionering benoemde ik in mijn afscheidsspeech dat ik altijd een latente angst heb gehad om de verkeerde dingen te doen. Altijd was ik bang dat ik niet goed genoeg was voor mijn functie en dat iemand daar vroeger of later achter zou komen. Het was voor mij dan ook een enorme opluchting dat ik zonder kleerscheuren mijn pensioendatum gehaald heb en niet door de mand ben gevallen.

snel en daadkrachtig

Al die jaren vroeg ik mij af of andere managers daar ook last van zouden hebben. Maar in mijn ogen wisten anderen precies wat ze deden en waren zij wel in staat om snel en daadkrachtig besluiten te nemen. En als er al iets misging, dan lag de oorzaak toch wel meestal buiten hen.

Waarom was ik toch niet zo zelfverzekerd? Ik dacht vaak dat het kwam omdat ik helemaal geen managementopleiding had gedaan, geen bedrijfskunde had gestudeerd of iets wat mij voldoende gereedschap had moeten geven voor een baan met een hoge mate van eindverantwoordelijkheid.

impostersyndroom

Ik weet nu dat dit gevoel in de psychologie omschreven wordt als het ‘impostersyndroom’ of ‘bedriegerssyndroom’. Wie schetste mijn verbazing dat heel veel mensen zich herkenden in het verhaal van mijn afscheidsspeech. Dat ze het knap vonden dat ik het heb durven zeggen. Want als ik niets gezegd had, zou iedereen mij altijd blijven zien als een succesvolle leidinggevende die zelfs met haar organisatie is verkozen tot Beste Overheidsorganisatie 2022.

Dat ik zoveel reacties kreeg, gaf mij de inspiratie om mijn verhaal op te schrijven. Want kennelijk zijn er heel veel managers die hier last van hebben. Waarom komt niemand daar voor uit? Waarom denken we met zijn allen dat het een vorm van zwakte is als je je kwetsbaar opstelt? Waarom piekeren we zoveel en erger nog, waarom krijgen zoveel mensen met een burn-out te maken?

Twijfel als rode draad

Ik hoop dat leidinggevenden die zich herkennen in mijn verhaal zich niet alleen gehoord en gezien voelen, maar vooral dat zij het besef krijgen dat twijfel en zorg hen tot een betere manager maakt. Ik schets mijn ervaringen vanaf het eerste moment dat ik een managementfunctie kreeg, tot aan mijn pensioen. Aan de hand van door mij ervaren situaties laat ik zien hoe ik daarmee ben omgegaan, en vooral wat ik ervan geleerd heb.

Toen ik ongeveer halverwege het schrijfproces was, viel bij mij het kwartje: twijfel en zorg of je het allemaal wel goed genoeg doet is geen zwakte maar een kracht. Door al mijn ervaringen zo te beschrijven herkende ik een patroon: juist door die twijfel en zorg ging ik altijd te rade bij anderen. Ik zocht en vond advies, ik sparde met collega’s, sondeerde bij medewerkers, keek ook buiten mijn eigen organisatie, buiten mijn eigen blikveld. Juist daardoor was ik in staat goede beslissingen te nemen. Mijn twijfel was juist de basis voor succes!

Wat echt telt als leider

Bovendien kwam ik tot het inzicht dat relevante werkervaring en opleiding zeker bijdragen aan je handelen en succes als leidinggevende, maar dat levenservaring, intuïtie, moreel kompas en boerenverstand zeker zo relevant zijn. Wees koersvast aan waar je voor staat, luister naar je omgeving, wees niet bang om te vragen, fouten maken mag: houd daaraan vast!

Er zijn heel veel vrouwen én mannen die net als ik bezorgd zijn dat zij ‘vandaag of morgen door de mand vallen’. Wie weet kan die zorg straks een beetje naar de achtergrond verdwijnen en ga je zien dat elke situatie die jij meemaakt niet berust op toevalligheden, maar op jouw kracht, jouw ervaring, jouw morele kompas en jouw gezonde boerenverstand!