Bankentoezicht: de hoeder van financiële stabiliteit

Bankentoezicht vormt de ruggengraat van een gezond financieel systeem. Toezichthouders zoals De Nederlandsche Bank (DNB) en de Europese Centrale Bank (ECB) bewaken of banken voldoende kapitaal aanhouden, risico's beheersen en zich aan wet- en regelgeving houden. Dit prudentieel toezicht beschermt niet alleen spaarders, maar ook de bredere economie tegen systeemrisico's die kunnen leiden tot financiële crises.

De financiële crisis van 2008 toonde pijnlijk aan dat zwakke toezichtstructuren desastreuze gevolgen kunnen hebben. Sindsdien is het Europese en mondiale toezichtkader ingrijpend hervormd. De Europese bankenunie, Basel-regelgeving en nationale toezichtmechanismen vormen nu een meervoudig vangnet. Toch blijft toezicht mensenwerk, waarbij voortdurende waakzaamheid geboden is.

De Europese bankenunie: geïntegreerd toezicht

Sinds 2014 bepaalt de Europese bankenunie hoe toezicht op grote banken is georganiseerd. Het Single Supervisory Mechanism (SSM) geeft de ECB directe toezichtbevoegdheden over significante banken. Kleinere instellingen blijven onder toezicht van nationale autoriteiten, maar binnen Europese kaders. Deze architectuur moet grensoverschrijdende bankcrises voorkomen en gelijke concurrentievoorwaarden waarborgen.

De bankenunie rust op twee pijlers: het SSM voor toezicht en het Single Resolution Mechanism (SRM) voor de afwikkeling van failliete banken. Deze tweeslagsystematiek moet ervoor zorgen dat banken niet 'too big to fail' zijn en dat belastingbetalers niet opdraaien voor bankverliezen.

Basel-regelgeving: mondiale standaarden

De Basel-akkoorden vormen de internationale standaard voor bankentoezicht. Het Bazels Comité voor Bankentoezicht ontwikkelt richtlijnen voor kapitaalvereisten, liquiditeit en risicobeheer. Deze worden wereldwijd geïmplementeerd, zij het met regionale variaties. Basel III verscherpte na de crisis de eisen aanzienlijk. De recente aanpassingen, vaak aangeduid als Basel IV, zetten deze lijn voort met strengere regels voor kredietrisico en operationeel risico.

Nederlandse toezichtpraktijk

In Nederland oefent DNB prudentieel toezicht uit op banken. De Autoriteit Financiële Markten (AFM) houdt gedragstoezicht. Deze tweedeling moet waarborgen dat banken zowel financieel gezond zijn als integer handelen. De Wet op het financieel toezicht (Wft) vormt het juridisch kader. Deze wet implementeert Europese richtlijnen en bevat specifieke Nederlandse bepalingen.

Crises als keerpunt in toezicht

De financiële crisis van 2008 vormde een keerpunt. Het falen van toezichthouders droeg bij aan het instorten van het mondiale financiële stelsel. Lehman Brothers viel om, banken zoals ING en ABN Amro moesten worden gered met belastinggeld. In Nederland kostte de redding van SNS Bank miljarden. Deze gebeurtenissen dwongen tot grondig nadenken over de grenzen van bestaande toezichtmodellen.

Toezichthouders hadden te veel vertrouwen in zelfregulering en interne risicomodellen van banken. Ze onderschatten systeemrisico's en de onderlinge verwevenheid van financiële instellingen. Dat resulteerde in ingrijpende hervormingen: hogere kapitaalbuffers, strengere liquiditeitseisen en nieuwe resolutiemechanismen.

Nederlandse bankencrises onder de loep

Nederland kende zijn eigen crisisgevallen. De Friesland Bank, SNS Bank en de noodzakelijke staatssteun aan ING, ABN Amro en De Volksbank illustreren hoe kwetsbaar ook Nederlandse instellingen bleken. Toezichthouders werden verweten te laat of te zwak te hebben ingegrepen.

Kapitaal en liquiditeit: kernbegrippen

Kapitaalvereisten vormen de hoeksteen van prudentieel toezicht. Banken moeten voldoende eigen vermogen aanhouden om verliezen op te vangen. Basel III introduceerde ook liquiditeitseisen: banken moeten genoeg liquide middelen hebben om kortetermijnverplichtingen na te komen. Stress tests toetsen of banken bestand zijn tegen extreme scenario's.

Juridische bescherming onder toezicht

Banken kunnen bezwaar maken tegen toezichtbesluiten. De vraag naar effectieve rechtsbescherming binnen het SSM is complex. Nationale en Europese procedures lopen door elkaar. Banken moeten weten waar ze terecht kunnen en welke rechter bevoegd is.

Duurzaamheid: een nieuwe dimensie

Bankentoezicht breidt zich uit met klimaat- en duurzaamheidsrisico's. De ECB verwacht dat banken ESG-factoren integreren in hun risicobeheer. Klimaatverandering kan kredietrisico's verhogen, bijvoorbeeld door waardedalingen van onroerend goed in overstromingsgebieden. Toezichthouders ontwikkelen nieuwe instrumenten om deze risico's te monitoren.

Vergelijkende perspectieven

Europees bankentoezicht ontwikkelt zich niet in isolatie. Internationale samenwerking en het vergelijken van verschillende stelsels levert waardevolle inzichten. China bijvoorbeeld kent een fundamenteel ander toezichtmodel, waarbij staatscontrole centraler staat.

Voortdurende uitdaging

Bankentoezicht blijft zich ontwikkelen. Nieuwe risico's zoals cybercriminaliteit, witwassen en technologische innovaties vragen om aangepaste toezichtmethoden. De opkomst van fintechs en cryptovaluta daagt traditionele kaders uit. Toezichthouders moeten balanceren tussen financiële stabiliteit en innovatie.

Het Europese toezichtmodel heeft zich bewezen steviger dan voor de crisis. Toch blijft waakzaamheid geboden. Banken zoeken de grenzen op van regelgeving. De spanning tussen toezichthouders en banken, tussen publiek belang en commerciële druk, zal blijven bestaan. Effectief toezicht vergt deskundigheid, onafhankelijkheid en de politieke rugdekking om streng op te treden wanneer nodig. De lessen uit het verleden moeten levend blijven om toekomstige crises te voorkomen.